My kochający świt w kwitnącym sadzie.

Wokół krokusów topniejący śnieg.

I gdy się cieniem długim wieczór kładzie,

Gdy zakończony nasz codzienny bieg.

Co my możemy, kiedy pragną wojny,

Ci, którym władzę nad sobą daliśmy,

Możemy szukać gdzieś krain spokojnych,

O których nigdy nawet nie śniliśmy.

Możemy umrzeć ściśnięci w obozach,

Możemy spłonąć w geście naszej wiary,

Możemy milczeć i spokojnie tonąć

I łzami żegnać nasz porządek stary.

Możemy bić się za cudze pieniądze,

Możemy przyjąć ordery, lub znicze,

I zaspokajać swe okrutne żądze,

Grzebiąc w popiołach z bólu niemo krzyczeć.

Czy coś możemy, kiedy pragną wojny,

Ci którym władzę nad sobą daliśmy?