Śledziłem myśli głów uczonych,

Mądrości ludu też poznałem,

Ksiąg wertowałem całe tony,

Drogę ku szczęściu odkryć chciałem.

A efekt moich poszukiwań

Streszczę najkrócej jak się da,

Nauka taka z nich wypływa,

Że każdy głupi szczęście ma.

A skoro głupi jest szczęśliwy,

Bo gdy ma szczęście, gdy ma fart,

To tu być muszę sprawiedliwy,

Naśladowania głupiec wart.

Dlatego ludu mój uczony,

Ty pełen wiedzy i mądrości,

Gdy pragniesz być zadowolonym,

Zgłupiej! By dobrze się umościć.

Głupota chroni przed nieszczęściem,

Głupota zawsze ma się świetnie,

Wygrywa na loterii częściej,

Rozmnaża się też bardzo chętnie.

Gdy o „Szczęśliwość ludu” walka

Wchodzi na poziom niesłychany,

Tu rzeknę wam i to nie sarkazm:

Z mądrych uczynić trza barany.

Więc o narodu dbając szczęście,

Bezmyślność trzeba wypromować,

I wtedy szczęście coraz częściej

Wśród ludu będzie egzystować.

Tu Wolnych Mediów rola wielka

By szczęścia było jak najwięcej,

Bo płynie z nich szczęśliwość wszelka,

W obce nie można ich dać ręce.

Szczęście ludzkości naszym celem,

Będziemy naszej linii bronić,

Głupiejmy zatem Przyjaciele,

Pozwólmy szczęściu się dogonić